जब किसी लिखने वाले की..

जब किसी लिखने वाले की हत्या हो जाती है,

थर्राते है पेड़ पौधे, रौशनी कम हो जाती है |

लिखने वाला लिखता है, बुराई से भिड़ता है,

मानवता का ध्वज लिए, रुढ़िवाद से लढता है,

जब जुर्म की गोलिया सीना पार हो जाती है,

लिखावट हर हर्फ़ की धुंदली हो जाती है,

जब किसी लिखने वाले की हत्या हो जाती है..

‘सच्चे का बोलबाला झूठे का मुँह काला’

निडर हो के जब लिखता है लिखने वाला

आंधियां सितम की चल कर उस पर आती है,

धरती सूरज की तरफ और बढ़ जाती है,

जब किसी लिखने वाले की हत्या हो जाती है..

रुन्दती है जनता पर बांधती जुबां पे ताला है,

लिखने वाले के लिए हमेशा जहर का प्याला है,

अभिव्यक्ति जहाँ पैरोतले रौंदी जाती है,

मुरझा जाते है कागज, प्रगती खो जाती है,

जब किसी लिखने वाले की हत्या हो जाती है..

लेकिन सत्य का उद्गार न होगा कम,

शस्त्रों की वार से झुकता नहीं कलम,

निकलते है प्राण पर लफ्ज छोड़ जाती है,

बीज निर्मिती का सौ जहनो में बो जाती है

जब किसी लिखने वाले की हत्या हो जाती है..

-    ‘गौरव’ पांडे

फिर कभी..

अब तो निकले है हम, मिलते है, फिर कभी

उन्ही पुराने रास्तों पे, चलते है, फिर कभी |

अब न कोई सितम , फिर भी थोडा गम

यादों की खुशबू लिए, खिलते है, फिर कभी...

-गौरव

उम्मीद

हर मुश्किल राह पर उम्मीद बनाये रखिये
रात चाहे लम्बी चले, सुबह को आना ही है |

जिंदगी

बेघर को रातभर सोने की जगह तो दे 

जिंदगी,मुझे खुलकर जीने की वजह तो दे |

 तलातुम में नन्हे परिंदे कहाँ बिखर गए ?
टूटे घर लौटने की राह तो बता दे !

ऐ जिंदगी, फूलों के चमन से सफ़र न सही ,
शोलों पे चलने का हुनर तो सिखा दे ।

                                - गौरव 

पसारा

दिसतात चांदण्यात 

त्या सुंदर वेळा 

कुसुम सुगंधित
शब्द-स्पर्श-सोहळा 

अजूनही वाऱ्यावर
तुझा अबोल इशारा 

तुझ्या आठवणींचा मी
आवरू कसा पसारा ?

             -  गौरव पांडे 

ग्रेस यांस ....

‘कावळे उडाले स्वामी..’ म्हणत ,

तू कवितेच्या अनवट वाटेवर केलेली शब्द्फुलाची उधळण

डोळ्यांत साठून राहिली आहे अजून...

तू दु:खाचा महाकवी असशीलही,

पण तुझ्या कवितेत आत्मशोधाचा , कारुण्याचा

रक्तगंधाचा दिवा जागत राहिलाय अजून....

‘चर्चबेल’च्या निनादात ‘ओल्या वेळूच्या बासरी’चे सूर शोधणारा
तू एकटाच असशील..
महाकवीची मिजास जपत,

उभ्या आयुष्याचं एकटेपण साजरं करणारा

तू एकटाच असशील..

प्रतिभेच्या पूजेसाठी लौकिकाचे अस्तर झुगारणारा

तू...

दुर्बोधतेच्या वाळवंटात कवितेची बेसरबिंदी लपवणारा

तू...

संध्याकाळच्या कातरवेळांत, उडून गेलेल्या कावळ्यांत,

रुणझुणत्या नुपूरांत, वाहून जाणाऱ्या पाण्यात,

तू शोधलेले साक्षात्काराचे क्षण
आमच्या हाती लागतच नाही आहेत अजून.....

इंग्रीड बर्गमनच्या आरस्पानी डोळ्यांत तुझे ऐहिक प्रेम जितके बुडून गेलयं,

तितकेच बुडलोय आम्ही पण तुझ्या रेशमाच्या शब्दसंभ्रमात...

आम्ही पुन्हा पुन्हा शोधात राहू अर्थान्वयाचे सेतू ,
तुझ्या कवितेच्या शब्दांत, नादलयीत आणि

खोल साद घालणाऱ्या ललित स्वगतांत...

आणि तू...

ख्रिस्ताचा क्रूस धरून, भौतिकाला उधळत,

‘संध्याकाळच्या कविता’ गात असशील

तुझ्याचं  ‘चंद्रमाधवीच्या प्रदेशात’.....  

- गौरव पांडे  

gauravpande1992@gmail.com   

निरोप

उभ्या जन्माचे चैतन्य

आज या क्षणात आहे

जरी दिसत नसले तरी 

चांदणे मनात आहे..

विरहाच्या या क्षणी 

अश्रू नकोत उदास

सुखद आठवणींनी येतील

भरून अंतरश्वास.

सहवास सुटला देठाचा 

तरी फुल अजुनी गाते 

फुलाचे अन देठाचे 

आहे सुगंधाचे नाते 

              

            -  गौरव पांडे 

क्यों रुके ?

फासले जो बीच हमारे, अँधेरे की तरह छाये

तो खामोश खामोश चेहेरेपे रात क्यों रुके ?

तेरे कदमोंके निशाँ राहोंमे सरे बिखरेसे,

मै धुंडने चला हूँ , तो बरसात क्यों रुके ?

धन-औ-सत्ताका 'शरीफोंका' जुलूस है,

ईमान पूछूँ जरासा, तो बात क्यों रुके ? 

यह बेरहम समय तो निकल रहा 'गौरव'

आँखोंमे सुहानी यादोंकी बारात क्यों रुके ?

----------------------------------- 

तुझ्या आठवणी

तुझ्या आठवणी,  

डोळ्यांत पाणी,

सारे काही ठरलेले,

अजून उरी जपले आहे 

तुला कधी न कळलेले..

तुझ्या माझ्या भावलहरींचा 

जरा कुठे बसता मेळ,

शब्द सारे हरवून जाती 

विरहाची ये अवचित वेळ

  मध्यरात्रीच्या दीर्घ स्वगतांत

  स्मरणाचे ऋतू सरलेले 

  तुझ्या आठवणी 

  डोळ्यांत पाणी 

  सारे काही ठरलेले...

क्रांति का आग़ाज

इक पलकी न इक दिनकी 

यह बरसोंकी बात है,

आजादिकी धून नईसी

यह क्रांतिकी शुरुआत है |

पैसोंकी सब नशा है 

और सत्ताका  गुमान है ,

गम कहाँ,शर्म कहाँ ?

इनका बिक चुका ईमान है,

  बदलाव के अब बादल है,

  अरमानोंकी बरसात है ||

आज़ादीकी धून नईसी

यह क्रांतिकी शुरुआत है..

सच्चाई की कीमत कहाँ ?

बेईमानीका चलता राज,

नौजवान अब जाग उठे 

परिवर्तन का हो आग़ाज ,

  खुशहाली की सहर हो रही,

  ढलनेको काली रात है ||     

आज़ादीकी धून नईसी

यह क्रांतिकी शुरुआत है..

कठिनाईसे झुंज लेंगे 

निर्भयता का हाथ मिले,

लोकतंत्रके दहलीज पर 

नीतीमूल्योंके चराग़ जले,

  अब तो आँधी आनी है,

  पूरा भारत साथ है ||

आज़ादीकी धून नईसी

यह क्रांतिकी शुरुआत है..

                           - गौरव पांडे 

भेट

आपलं ते अवचित भेटण

ते डोळ्यांत पाहण

जुने नवे संदर्भ शोधण

अनोळखी रस्त्यावरून चालत जाण

अनोळखी दिशा

अनोळखी वळणे 

परी तुझ्या सोबतीचा 

उघडोनी नकाशा 

दिशा झाली रोजची 

मार्ग पायांखालचा

विरहाचे दुख: सारे 

सांगून हलके झाले

वाहत्या वाऱ्यासंगे

क्षण आनंदाचे आले

उगाच आपण नंतर 

बोलत राहिलो काही

समयाचा सूर्य तिथे 

वेगे बुडून जाई

हळव्या मोहक क्षणी 

हातात गुंतले हात 

स्तब्ध सारे स्थलकाळ 

स्तब्ध चंद्र आकाशात 

जे बोललोच नाही

त्याचा अर्थ कैसा लागला  

परतीच्या वाटेवर 

प्राजक्त गंधाळला. 

               -  गौरव 

विरह

आहेत तशाच अपुल्या

जन्मोजन्मीच्या गाठी, 

ही वणवण, या वेदना 

साऱ्या तुझ्याचसाठी. 

विरहाची रात्र अटळ

संपत नाही अजुनी ,

मी शोधितो पुन्हा पुन्हा

तुलाच ग तुलाच फिरुनी !



(ही कविता ३ वर्षांपूर्वी लिहिलेली आणि गहाळ झालेली )

इंसान और ईश्वर

इंसान सदियोंसे सर्वश्रेष्ठ प्रेरणा को ढूंढ़ता आया है ,

कोई मंदिरमें, कोई मस्जिदमें, कोई चर्चमें 

बस महसूस करते है लोग ,

किसीने देखा नहीं !

सब किसी चमत्कारितामें ढूंढते रहते है 

विधाता का अस्तित्व..

मै नादाँ सोचता रहता हूँ के, 

रास्ते के किसी कोने में बैठा एक लावारिस बच्चा,

जिसे दो दिन से खाना नसीब न हुआ हो..

अगर आप उसकी रो रो के नम हुई आँखोंमे

राम-रहीमको नहीं देख सकते तो

काशी-मक्का जानेका क्या मतलब ? 

                                              -  गौरव 

संभ्रम

स्वप्न सत्याच्या संघर्षात 
माझे पाऊल कुठले ?

सत्य स्वप्न,स्वप्न सत्य 

साधे गणित चुकले 

हरवून गेल्या दिशा दहा 

हरवून गेले सूर 

सत्य मिथ्या,दंश वृथा 

स्वप्न राहिले दूर 

व्यक्त-अव्यक्ताचा अर्थ निरर्थक

निरार्थाकाचाच खेळ सारा 

खिन्न मन उदास क्षण 

पश्चात उरे पसारा 

घट्ट नाती खोल वेदना 

सुखदुःखाचे अवघे विभ्रम 

विरली वाट उरले केवळ 

पाऊल...काटे...संभ्रम...

खेळ

सुखदु:खे अन हास्यअश्रू    
अव्यक्तातून शाश्वत ज्ञान,
जीवनखेळ हा अद्भुत नश्वर
नसे हारजीत नुरे अवधान
 

Trustworthiness:

Vendor reliability:

Privacy:

Child safety:

पाऊस

पाऊस झाला हिरवा

हिरव्यागार पानांचा

थेंबांतून उलगडे 

खेळ नव्या क्षणांचा 

पाऊस आला दाटून 

मेघांच्या अधरांतून

होई पृथ्वी चैतन्याची

ओल्या गंधित मातीतून

पाऊस झाला धुंदीचा 

शब्दातीत ओळखीचा 

वेडावल्या मनाच्या 

हव्या हव्या आठवणींचा.. 

चार ओळी

सुखदसे पहाटस्वप्न

विरून जाई निमिषात 

मनी रुंजत राहती 

हातात गुंतले हात..

क्षण

प्रारब्धाच्या वाटा
क्षितिजाशी बोलणाऱ्या
अल्लद बोचरा काटा
गुलाबाचा फुलणाऱ्या 

   अंगणीचा मंद दिवा
   तिमिराशी झुंजणारा
   जसा चमचम काजवा
   पानांतून उजळणारा 

अशाच नि:शब्द प्रहरी
ममं मन होई रण
वेदनाचं ठेऊन ऊरी  
निसटू पाही क्षणं !   

( ध्यास 

दिवाळी अंक 2011)

चार ओळी..

- तुझ्या आठवणींवर झुरण्याचा
  मला होता वेडा छंद, 
  तव अल्लद ओल्या स्मृतींना
  येई केवड्याचा गंध .
            
- भावबंध तुझ्याशी
 कधीच जुळून गेलेले,
 फूलं नव्या कळ्यांचे
 रात्रीत फुलून गेलेले.

-आठवण कधी थोडी थोडी
आठवण कधी येई फार
आठवणींच्या लाटांवरुनी
वाहून गेलीत वर्षे चार

पुन्हा.....

पुन्हा बॉम्बस्फोट..
पुन्हा तपास ,
पुन्हा आरोपी,
पुन्हा खटले,
पुन्हा तारीख,
पुन्हा मथळे,
पुन्हा काळाचा वळतो रोख,
पुन्हा गेलेल्यांसाठी क्षणिक शोक,
उद्या.......
पुन्हा बॉम्बस्फोट  ! 
               
                 (   संकल्प
                 मार्च २००९  )